Fort 47a "Węgrzce"

Fort nr 47a “WĘGRZCE” (GHW 47a “Węgrzce”) - pancerny fort uniwersalny (klasa “Einheitsfort”) 1892-1895.

Narys barkanu, konstrukcja ziemno-betonowa. W centrum ziemny masyw, obwiedziony suchą fosą omurowaną od czoła i skrzydeł, z galerią komunikacyjną w przeciwstoku od czoła, przy której na skrzydłach kojce kazamatowe (prawy /wsch./ podwójny); fosa lewego barku i częściowo czoła zasypana. W szyi główny, schronowo-bojowy blok kazamatowy, zbliżony do prostopadłościanu, trzykondygnacyjny, z widocznym w elewacji podziałem na dwie kondygnacje, z pozycjami piechoty i wież pancernych na stropodachu, z przybudowanym na lewym (zach.) skrzydle u elewacji budynkiem: kaponierą szyjową-tradytorem (konstrukcja betonowa z uzupełnieniami kamieniem, stropodach stalobetonowy, w parterze wnętrze sklepione). Obiekt o wyjątkowej wartości m.in. ze względu na komplet zachowanych elementów pancernych (wieże-lawety pancerne 2 armat 8 cm PK M. 94, 4 moździerzy 15 cm PM M. 80, 2 haubic 15 cm PH M. 94, 4 wieże obserwacyjne, 2 tarcze pancerne “krótkie” dział kazamatowych tradytora, 6 tarcz pancernych dział kazamatowych w kojcach, inny drobniejszy detal pancerny). Półstały fort artyleryjski dwuwałowy 1887, całkowicie przebudowany jako pancerny 1892-96, rozbrojenie 1919-20, zniekształcenia po 1945 (budynki i szosa z wiaduktem na przedstoku, mury w szyi, zamurowania wewnętrzne, zasyp w fosie, zalew w poternie pod fosą). Po lewej (zach.) stronie szosy warszawskiej,