Wieża opuszczelno-obrotowa armaty M.2

Wieża SPM.02 była pierwszą austriacką wieżą podnoszą. Konstrukcja wieży osadzona była na kratownicy z dwuteowników do której zamocowane były bloczki, oraz trzpień wysuwalnego kosza wieży. Szyb wieży miał średnicę 270 mm. Kratownica dzieliła go na dwa poziomy: techniczny oraz bojowy. W poziomie technicznym obniżonym w stosunku do innych pomieszczeń o 30 cm znajdowała się złożona z segmentów pierścieni przeciwwaga. Przed rozsunięciem się jej w przypadku podnoszenia, bądź opuszczania wieży chroniły cztery osadzone na sztorc szyny. Przeciwwaga była zamocowana za pomocą czterech stalowych lin poprzez bloki bloczkowo-łożyskowe kratownicy do centralnego trzpienia kosza wieży. W łożyskach tychże bloczków zastosowano zamiast kul płaskie rolki rozwiązanie bardzo rzadko stosowane w tamtych czasach. W pozycji wysuniętej przeciwwaga spoczywała na drewnianej konstrukcji. Bloki bloczkowo-łożyskowe składały się z czterech rozdzielnych segmentów, były podwieszone do kratownicy do spodu. Każdy segment posiadał bloczek na którym zawieszona była przeciwwaga wraz z centralnym trzpieniem kosza wieży oraz dwa łożyska których przyległy do ściany bocznej i umożliwiały mu pionowy ruch góra-dół. Bloki bloczkowo-łożyskowe były również miejscem zaczepu siłowników hydraulicznych współpracujących z trzpieniem. Na poziom górny wiodły schody z drewnianymi stopniami. Schody w pozycji złożonej uniemożliwiały dostęp do poziomu technicznego. Na czas konserwacji mogły być bardzo łatwo i szybko zdemontowane. Podłogę poziomu bojowego tworzyły deski promieniście ułożone na specjalnie wygiętych w okrąg kątownikach.  Ruchomy trzpień wieży tworzył monolitowy odlew o przekroju ośmiokąta. Od dołu był on za pomocą lin spięty z przeciwwagą natomiast u góry za pomocą siłowników ruchomo współpracował z blokami bloczkowo-łożyskowymi. Siłowniki były ruchomo zestawione do bloków bloczkowo-łożyskowych oraz trzpienia centralnego. Do trzpienia centralnego za pomocą łożyska zamocowany był kosz wieży z armatą. Obrót kosza możliwy był dzięki zastosowaniu zębatki na obwodzie trzpienia. Współpracował z nią prosty mechanizm obrotu składający się z trzech wałków z przekładniami, znajdujący się po prawej stronie lawety. Do wnętrza kosza prowadziły dwa otwory zamykane ruchomymi klapami.  Wejście do wewnątrz było możliwe wtedy kiedy wieża została opuszczona. Po prawej stronie lawety zasiadał działonowy, po lewej natomiast ładowniczy. Po od stronach kosza znajdowały się po dwie rolki. W pozycji wysuniętej zapierały się one o przedpancerz, chroniąc przed nadmiernym chybotaniem przy strzale, bądź w przypadku trafienia równocześnie umożliwiając obrót kosza. Ze względu na małe wymiary kosza wieży zastosowano wysuwaną do strzału armatę. Po podniesieniu wieży jaszcz był rozlokowywany, a następnie lekko unoszony do góry i przemieszczany do przodu. W monecie kiedy lufa wysuwała się do połowy długości jaszcz był blokowany. Armata była gotowa strzału. Kosz wieży sklepiony był stalowym stropem, nie był on jednak jego integralną części. W pozycji opuszczonej zapierał się bowiem o kryzę kloszowego przedpancerza o średnicy wewnętrznej 197 cm. Kosz wieży zwykle opadał nieco niżej i rozszczepiał się z nim, dzięki czemu energia pochodząca od trafiającego w strop pocisku nie była przekazywana bezpośrednio na mechanizmy wieży. Pomiędzy bokami lawety znajdowały się dwa duże otwory. Otwór od strony strzelnicy służył do celów technicznych i posiadał metalowe drzwiczki, tylny natomiast był większy i służył okresowej wymianie luf. Na jego obwodzie znajdowała się stalowa siatka łapiąca samoczynnie wyrzucane z zamka łuski. Do obserwacji służyły dwa wąskie otwory w przeciwległych ścianach kosza, do celowania natomiast służył otwór w kształcie litery "T",  posiadający uchwyt przyrządu celowniczego. Oprócz tego w przedpancerzu zastosowano wysuwany peryskop, używany tylko wtedy, gdy wieża była w pozycji opuszczonej. Uzbrojeniem wieży była armata M.02 76,5 mm wyposażona w oporopowrotnik. Zasięg skuteczny granatem wynosił 4 km. W szybie wieży przechowywano zapas 40 jednostek amunicji. Ciasnota we wnętrzu kosza powodowały, że działonowy i ładowniczy musieli być wymieniani po pięciu strzałach.

Ruch pionowy wieży możliwy był dzięki zastosowaniu siłowników. Słaba wydajność siłowników rekompensowano ich ilością oraz przeciwwagą. W celu tłoczenia oleju w jednym z pomieszczeń przy wieżach montowano pompę oleju napędzaną silnikiem Diesla lub benzynowym. Gniazda przełączników znajdowały się w szybie wieży, na poziomie bojowym.  

           Wyprodukowano około 15 egzemplarzy tych wież, z czego większość trafiła do Twierdzy Przemyśl (4 na fort XI, 2 na fort I/2). Zachowane egzemplarze lub ich relikty noszą sygnatury: na fortcie 44 "Tonie" VPN 3, VPN 5, VPN 7, VPN 9; na forcie XI Duńkowiczki VP 4, w Osowcu VP 11.