Wieża mozdzierza M.80

            Wieża moździerza M.80 została zaprojektowana w 1892 roku. Jej autorstwo przypisuje się C.K. Komitetowi Wojskowo-Technicznemu. Miała stanowić wyposażenie Enheitsfort-ów dużych fortów pancernych. Pod koniec 1894 wieża weszła do produkcji seryjnej. Dzięki małym rozmiarom a co za tym idzie masy cena wieży wynosiła 6500 guldenów. 

            Konstrukcja wieży opierała się na zasadzie lawety pancernej, czyli czaszy do której bezpośrednio za pomocą jarzma była przymocowana armata. Ta za za pośrednictwem łożyska opierała się na przedpancerzu.

Czasza wieży została przystosowana do moździerza M.80. Stromotorowy charakter działa umożliwił zminimalizowanie wysokości czaszy, która wynosiła niespełna 30 cm. Dzięki temu możliwe stało się takie wkomponowanie wieży w stropodach obiektu, że była ona niemalże niewidoczna dla obserwatora naziemnego. Grubość czaszy wynosiła 370 mm w szczycie do 340 mm w ściance.

Przedpancerz wieży miał budowę dwuczęsiową:

-                     Część górna będąca jednoczenie łożyskiem nie posiadała w odróżnieniu od innych austriackich wież pancernych dodatkowego kołnierza który stanowił zabezpieczenie przed wodą oraz niekontrolowanym cofnięciem się wieży przy strzale. Jego brak rekompensuje wysoki przedpancerz pełniący funkcję zderzaka, oraz głęboki kanał odwadniający po obwodzie przedpancerza.

-                     Część dolna miała typową dla austriackich wież pancernych dwuczęściową żebrowaną budowę. Obydwie części przedpancerza były skręcone ze sobą śrubami o średnicy 14 mm.

Brak oporopowrotnika, a w konsekwencji duży odrzut powstający przy strzale wymusił posadowienie przedpancerza na fundamencie granitowym.

Obrót czaszy wieży możliwy był dzięki łożysku kulowemu które tworzyła górna część przedpancerza i czasza. Kule poruszały się w specjalnie wyprofilowanych rowkach. Były one tak wyprofilowane by czasza po strzale swoim ciężarem wracała z powrotem do łożyska. Zabezpieczeniem przed nieodpowiednim ruchem kul, był blaszany pierścień w poziomie łożyska. Obrót wieży był wymuszany przez mechanizm obrotu. Był on zamontowany do przedpancerza za pośrednictwem wysięgnika. Składało się na niego: pokrętło, łożysko, wałek i koło zębate atakujące; współpracowało ono z pierścieniem zębatym który był integralną części czaszy wieży. Poniżej przedpancerza znajdowała się podziałka w tysięcznych z której odczyt umożliwiała ramkowa wskazówka tuż obok mechanizmu obrotu. Na obwodzie przedpancerza znajdowały się wytyczne ogniowe dla okresowych sektorów ogniowych.

W celu okresowej konserwacji łożyska czaszę zaopatrzono w trzy śruby które zapierały się o przedpancerz i o kilka centymetrów unosiły czaszę.

Do szybu wieży prowadził krótki odcinek schodów, którego cienkie sklepienie zostało wzmocnione sklepieniem pancernym.

Moździerz za pośrednictwem czopów osadzony był w jarzmie czaszy. Przed wypadnięciem z niego chroniły go dociskacze. Do regulacji kąta podniesienia lufy służył mechanizm składający się z pokrętła, wałka, koła zębatego atakującego. Były one osadzone na płaskowniku przymocowanym do czaszy wieży. Mechanizm ten współpracował z łukowato wygiętym płaskownikiem z perforowanymi zębami zamontowanym do lufy moździerza powyżej zamka. Do strzału lufa była blokowana przez śrubę dociskową powyżej mechanizmu kąta podniesienia lufy.

Obsługa wieży składała się z trzech żołnierzy: celowniczego odpowiadał za nastawę wieży na wskazany cel, ładowniczego i wyręczyciela do ich zadań tego ostatniego należało również uzupełnianie zapasów amunicji w wieży. Była ona umieszczona w niszach przedpancerza i wynosiła 30 jednostek