Wieża pancerna armaty M.94

Wieża pancerna (laweta) 8cm armaty M.94 składa się z trzech zasadniczych części pancernych. Symetryczna czasza odlana ze staliwa, o profilowanym kształcie - była elementem obrotowym, w którym mocowano armatę. Strzelnica znajdowała się w bardziej nachylonej partii czołowej. Od wewnątrz przy strzelnicy mieściły się integralne policzki czaszy, posiadające gniazda do osadzania armaty; tarcze dociskowe ze śrubami na dźwigniach stanowiły dodatkowe zabezpieczenie przed samo wysunięciem się lufy z gniazda. Zmiana nastawy kąta pionowego następowała dzięki ręcznemu pokrętłu mechanizmu podniesienia, działającego na zasadzie wału królewskiego. Za pośrednictwem stożkowej przekładni zębatej ruch obrotowy mechanizm zamieniał na pionowy ruch wałka, umocowanego od dołu po lewej stronie części zamkowej działa. Mechanizm ten był zamocowany na wysięgniku, osadzonym w gnieździe u lewego policzka czaszy. Zależnie od wersji pionowy kąt ostrzału działa wynosił od -5 stopni do +15 stopni lub -10 stopni do +15 stopni. Stąd brała się odmienność formy czasz obu wersji .Wersja dla mniejszego kąta ostrzału cechowała się kształtem czaszy bardziej zbliżonej do sferycznego, mniejszą grubości pancerza (od 280 mm w ścianie do 130 mm w szczycie) i nieco mniejszą wysokości (92 cm). W wersji dla kąta ostrzału -10 stopni do +15 stopni czasza była wyższa (101 cm), z punktem szczytowym przesuniętym ku tyłowi: w osi działa u szczytu i na tylnym zbiegu czaszy powstało w ten sposób wybrzuszenie, dające wewnątrz przestrzeń do załadowania działa w skrajnej pozycji - 10 stopni. Pancerz w tej wersji miał grubość 300 - 145 mm.

Należy zwrócić uwagę na różnice w konstrukcji czaszy pomiędzy egzemplarzami pierwszej jak i późnej serii produkcyjnej. Główna różnica polega w wysokości czaszy oraz wysokości nad poziom łożyska policzków czaszy wraz z gniazdami mocowania czopów armaty. W egzemplarzach późniejszych serii produkcyjnych obniżono o około 10 cm wysokość mocowania czopów armaty co w konsekwencji umożliwiło obniżenie sylwetki czaszy o 8 cm. Rozwiązanie takie pozwoliło zwiększyć również o 2 cm grubość sklepienia czaszy w szczycie.

Różnice ograniczały się do czasz, natomiast pozostałe elementy konstrukcyjne były identyczne w obu wersjach. Nieruchomo osadzony w granitowych obudowach przedpancerz stanowił oprawę czaszy. Składał się z dwóch poziomych pierścieni. Staliwny pierścień górny współpracował z czaszą, był oparty na dolnym pierścieniu. Pierścień dolny miał większą wysokość i większą średnicę zewnętrzna i wewnętrzną niż górny, składał się z trzech segmentów. Na dolnej krawędzi tego pierścienia w osi wejścia znajdował się profilowany uskok, przerywający obwód żebrowania. Dopasowano do niego trzeci pancerny element wieży: sklepienie pancerne o profilu łuku koszowego, jako jednolity element odlewany wbudowany nad schodami do wieży dla wzmocnienia betonowej partii sklepiennej, która znajdowała się tu płytko pod powierzchnią stropodachu. Górny pierścień przedpancerza na obwodzie otworu od góry posiadał podtoczenia. Zewnętrzne odprowadzało wody opadowe, spływające pomiędzy pancerzem, a czaszą, do odwadnieni. Wewnętrzne potoczenie tworzyło bieżnie jednorzędowego łożyska kulowego, odpowiadający podobnemu profilowi na obwodzie dolnej krawędzi czaszy pancernej. W łożysku wieży znajdowało się 50 kul w koszyku. Ze względu na niską wytrzymałość betonu na obciążenia udarowe obudowę przedpancerza w stropodachu wykonano z granitu.

Obrót wieży następował ręcznie za pośrednictwem jednorzędowej obiegowej przekładni zębatej. Podstawą był tu przedpancerz, natomiast jarzmem wieża. Koło o zazębieniu wewnętrzny było mocowane na wcisk do przedpancerza. Współpracujące koło napędzające zamocowano na wałku utwierdzonym po lewej stronie czaszy. W celu uniknięcia niekontrolowanego obrotu wieży (miano duże problemy z dokładnym wykonaniem łożyska tak dużej średnicy, dokładnym wpoziomowaniem) pod wpływem sił ciężkości zastosowano hamulec.
Do pomocniczych urządzeń należał podest (Podium) dla obsługi działa, umieszczony na dnie kolistej izby wieży. Blachownice rozwiązano w formie dwóch bębnów. Mniejszy bęben miał od góry zamocowaną kolistą podłogę blaszaną z centralnie osadzonym na śrubie stopniem dla ładowniczego. Bęben ten znajdował się wewnątrz drugiego bębna, trwale osadzonego na dnie izby, opatrzonego barierką i stopniami blaszanymi od strony wejścia do wieży. Oba bębny posiadały na ścianach przynitowane kształtowniki w układzie gwintu o dużym skoku. Dzięki wykręceniu wewnętrznego bębna z podłogą można było regulować wysokość położenia podłogi względem działa. W szczycie czaszy znajdował się otwór o funkcji technicznej, wykorzystywany przy instalowaniu czaszy na miejscu w czasie budowy. W czasie eksploatacji otwór ten był zalepiony stalowym wkrętem.

Wieża była uzbrojona w armatę M.94. Kaliber działa wynosił 76,5 mm. Dwumetrowej długości gwintowana lufa ważyła ok.426 kg, a zamek 24 kg. Szybkostrzelność armaty wynosiła 5 strzałów / min. Posiadała trzy rodzaje amunicji: granaty - donośność max. 4000m, szrapnele - do 3000m, i kartacze - do 400m. Stosowano kilka typów nabojów scalonych z ładunkiem miotającym o wadze 0,25 kg. Podręczny zapas amunicji znajdował się w izbie bojowej wieży i liczył ok.60 nabojów. Należy zaznaczyć, że w egzemplarzach wczesnej serii produkcyjnej większość naboi była rozmieszczona w specjalnych koszykach na obwodzie szybu wieży, dopiero później zastosowano trzy nisze z regałami na naboje. Jednostkowa cena wieży wynosiła około 18 000 guldenów.