Wieża haubicy M.94

           Wieża haubicy M.94 została zaprojektowana w 1892 roku, a w 1893 roku pomyślnie przeszła próby poligonowe. Do produkcji seryjnej weszła w 1894 roku. Autorstwo projektu wieży przypisuje się C.K. Komitetowi Wojskowo-Technicznemu. Cena jednostkowa wieży wynosiła około 20 000 guldenów.

           Wieża posiadała typową dla innych wież austriackich z tego okresu budowę. Składała się więc z trzech zasadniczych elementów: czaszy, przedpancerza i sklepienia pancernego. Czasza miała budowę wielowarstwową, odlewaną. Otwór strzelniczy był stosunkowo mały, a lufa na tym odcinku posiadała jeszcze dodatkowy pierścień, który tworzył rodzaj łożyska kulistego. Takie rozwiązanie zmniejszało chybotliwość na boki działa, ale jednoczenie utrudniało wymianę powietrza we wnętrzu wieży. Od wewnątrz przy strzelnicy mieściły się integralne policzki posiadające gniazda w których w płaszczyźnie pionowej poruszały się czopy mocujące działa  Nieruchomo osadzony w granitowych obudowach przedpancerz stanowił oprawę czaszy. Składał się z dwóch poziomych pierścieni. Stalowy pierścień górny współpracował z czaszą, a był umocowany na śrubach do pierścienia dolnego. Pierścień dolny miał większą wysokość i większą średnicę zewnętrzną i wewnętrzną niż górny, składał się z czterech skręconych segmentów, charakterystyczne żebrowanie konstrukcyjne tworzyło od wewnątrz wnęki. Na dolnej krawędzi tego pierścienia w osi wejścia znajdował się profilowany uskok, przerywający obwód żebrowania. Współpracowało z nim sklepienie pancerne wzmacniające stosunkowo cienkie sklepienie betonowe nad krótkim odcinkiem schodów prowadzących do wieży.

Haubica była posadowiona w otworze strzelniczym. Przed samoistnym wysunięciem się z niego policzki czaszy w których osadzone były czopy działa. Do regulacji kąta podniesienia służy podnośnik zamontowany do podłogi wieży za pośrednictwem odlewanego pierścienia znajdującego się  w osi symetrii szybu wieży z łożyskiem kulistym. Współpracował on z wygiętym ceownikiem ruchomo zamocowanym do czaszy, podpierającym od spodu lufę haubicy. Sam podnośnik składał się z rury wewnętrznie nagwintowanej, posiadającej dodatkowy pierścień który współpracował za pomocą łożyska z mocowaniem w podłodze wieży. Podnoszenie i opuszczanie lufy umożliwiała korba z kołem zębatym zamontowana do zewnętrznej obudowy podnośnika współdziałająca z kołem zębatym przyspawanym do teownika posiadającego odpowiednie wypusty, współdziałająca z gwintem rury. Do koła zębatego za pomocą łożyska osadzone było gniazdo mocowania ceownika. Odpowiednio kręcąc korbą można było zarówno podnosić lub opuszczać dział haubicy.

Do jednego z policzków wieży był zamocowany łukowato wygięty kątownik, a do niego podest dla ładowniczego. W celu zabezpieczenia go przed wyłamaniem w wyniku nadmiernego obciążenia zaopatrzono go w drewnianą stopkę wiszącą o kilka milimetrów nad podłogą wieży. Obrót czaszy wieży możliwy był dzięki łożysku kulistemu znajdującemu się pomiędzy czaszą, a przedpancerzem. Przed nie kontrolowanym ruchem kul łożyska służył blaszany pierścień znajdujący się w jego płaszczyźnie poziomej. Dolny pierścień łożyska przedpancerz posiadał dodatkowy kołnierz pełniący rolę zderzaka o który zapierała się wieża podczas strzału. Do okresowej konserwacji łożyska wieży służyły cztery śruby zamocowane do czaszy. A które zapierały się o przedpancerz i podnosiły czaszę o kilka centymetrów, co umożliwiało jego konserwację blaszany

Obrót czaszy wymuszał mechanizm obrotu składający się z łożyska wałka koła zębatego, pokrętła. Był on zamocowany bezpośrednio do stropu czaszy i współpracował z pierścieniem zębatym przykręconym do górnej części przedpancerza. Duża bezwładność czaszy podczas obrotu wymusiła zastosowanie hamulca znajdującego się tuż obok mechanizmu obrotu, a składającego się z wygiętego pręta, na kształt litery T opatrzonej z jednym końcu gumowym klockiem. Powyżej pierścienia zębatego znajdowała się podziałka w tysięcznych z której odczyt umożliwiała ramkowa wskazówka zamocowana do czaszy. Poniżej znajdowały się wytyczne ogniowe dla odpowiednich nastaw wieży.

Obsługa wieży składała się czterech żołnierzy: celowniczego (odpowiadał za nastawę wieży), łodownczego, wręczyciela i amunicyjnego (odpowiadał za uzupełnianie zapasów amunicji we wnętrzu wieży który wynosił 25 jednostek). Donośność granatem wynosiła 6 km.