Wieża Gruson

   Wieża dla dwóch armat M.80 była unowocześnioną wersją wieży z żeliwa utwardzonego projektu majora Schumanna produkowaną w Zakładach Grusona.  Wyprodukowano łącznie 18 wież tego typu. Większość wież trafiła do Belgii, jedynie dwa egzemplarze do Austro-Węgier: jeden do fortu 38 w Twierdzy Kraków, drugi do fortu Brjion Mali, reszta wież trafił?ć wież Belgii  Swą wyższość nad innymi ówczesnymi konstrukcjami udowodniła podczas próbnych strzelań w Antwerpii na przełomie 1885/86 roku. Wykazała o wiele większą odporność na trafienia od np. francuskiej wieży płk. Monugina. Zaopiniowano pozytywnie wieże z płaskim zwieńczeniem jak i półkoliste wieże typu okrętowego.

Budowa wieży oparta była na zasadzie konstrukcji lawety pancernej . Składa się ona zasadniczo z elementów: czaszy, przedpancerza, łożyska, obracanej wraz z czaszą podłogi, lawet armatnich, haubic. Podstawowym elementem wieży którym było łożysko zbudowane było z dwóch półkolistych elementów tworzących podstawę wieży oraz czterech segmentów na których rozpostarta była podłoga oraz która połączona była przy pomocy dwuteowników z czaszą. Ruch obrotowy wieży możliwy był dzięki temu, iż pomiędzy tymi częściami znajdowały się dwa rzędy stalowych kul. W celu zabezpieczenia przed przypadkowym ześliźnięciem z łożyska przy strzale bądź w trakcie ostrzału rowki w których poruszały się kulki zostały dodatkowo pogłębione, a same kulki zabezpieczone przed przemieszczaniem przez blaszany pierścień w poziomie łożyska; dodatkowo dolna część łożyska posiadała pióro które zazębiało się z odpowiednim rowkiem w górnym pierścieniu. Na obwodzie górnego pierścienia zamontowano pierścień zębaty, współpracował on z mechanizmem obrotu. Możliwe było napędzanie albo elektryczne albo przez silnik spalinowy (wybór należał do odbiorcy wieży). Silnik zamontowany w ścianie szybu wieży bezpośrednio współpracował z pierścieniem zębatym, pełny obrót wykonywał w ciągu jednej minuty. Do górnej części łożyska przymocowana była za pomocą dwuteowników czasza oraz podłoga. Średnica czaszy która była większa niż średnica przedpancerza uniemożliwiała jej odpadnięcie, jednakże szczelina pomiędzy obydwoma tymi elementami wynosząca ok. 16 cm sprawiała zagrożenie zaklinowania wieży przez odłamki artyleryjskie. Sama czasza zbudowana była z siedmiu segmentów o budowie wielowarstwowej. Zewnętrzna o grubości 150 mm tworzyła tzw. twardy pancerz pod którym znajdowała się gruba na 50 mm warstwa ołowiu, tzw. miękki pancerz, od wewnątrz znajdowała się 75 mm warstwa stali. Czasza opierała się za pomocą dwuteowników bezpośrednio na łożysku a nie przedpancerzu który zbudowany był z czterech monolitowych bloków obmurowanych granitem. W celu zapewnienia odprowadzenia wody opadowej spływającej z czaszy wewnątrz wieży tak zamocowano do przedpancerza stalową rynnę, tak, że sięgała ona pod krawędzią powierzchni czaszy. Dalej woda była odprowadzana rurą spustową w głąb szybu wieży, następnie przebijała go, i przechodziła przez grubości ścian nośnych. Na górnej powierzchni łożyska leżała podłoga wieży o konstrukcji kratownicowej złożonej z dwuteowników. Wypełnienie konstrukcji stanowiły dębowe grube na 4 cm deski . Na niej bezpośrednio zamontowane były lawety haubic. Zarówno montaż jak i demontaż haubic był bardzo skomplikowany. Operacja wymagała zamontowania do czaszy wyciągarki oraz częściowego zdemontowania podłogi. Proces trwał więc bardzo długo a w warunkach bojowych był bardzo trudny do zrealizowania (zwłaszcza podczas ostrzału) co oznaczało czasowe wyeliminowanie co najmniej jednej armaty z walki. Amunicję zapewniała jedna winda amunicyjna znajdująca się w szybie wieży. Umożliwiała ona wyciąg dwóch jednostek amunicji w jednym koszyku naraz. Oprócz tego w wieży znajdował się zapas 80 jednostek. Był on przechowywany w specjalnych kieszeniach w zagłębieniu przedpancerza. Celowanie umożliwiała jedna szczelina obserwacyjna po lewej stronie wieży. Sprzężenie haubic powodowało że w razie awarii jednej z lawet nie będzie można zmienić kąta pionowego.

W celu zapewnienia odpowiedniej wentylacji wieży stosowano zazwyczaj kanały nawiewowe którymi przy użyciu wentylatorów wtłaczano powietrze do szybu wieży wytwarzając w jej wnętrzu nadciśnienie, które powodowało usunięcie zepsutego powietrza z jego wnętrzu

Największą wadą konstrukcji tej wieży była bardzo trudna wymiana luf, niewykonalna w walce i oznaczająca w dużej mierze wyeliminowanie wieży. Biorąc pod uwagę rozmiary wieży widoczne okiem obserwatora 7,8 m średnicy i prawie 1,5 m wysokości była ona bardzo widoczna.

           Bezsprzeczną zaletom tej wieży była możliwość prowadzenia ognia okrężnego jak też skuteczny zasięg wynoszący 8 km granatem.