Płyty pancerne dla broni ręcznej

Płyty pancerna karabinu dostosowana do montażu gewehrafette

Najszerzej rozpowszechniony typ płyty pancernej w fortyfikacji austriackiej. Była ona produkowana w latach 1897-1914. Montowano jš w modernizowanych strzelnicach karabinowych fortów artyleryjskich, pancernych, piechoty oraz schronów bojowych. Współpracowała ona ściśle z uchwytem broni ręcznej - gewehrlaffete. Od zewnątrz otwór strzelniczy zawsze był osłonięty profilem przeciwrykoszetowym.

Płyta pancerna szczelinowa

Płyta pancerna szczelinowa była produkowana w latach 1894-1895. Znalazła zastosowanie w dużych fortach pancernych i fortach piechoty (na najmniej narażonych ścianach). Zapewniała dość wąski poziomy kąt strzału - 20 stopni, pionowy wynosił od -45 do +50 stopni co w rzeczywistości było ograniczone możliwościami fizycznymi żołnierza oraz konstrukcją oszalowania otworu strzelniczego i wynosiło od -10 do +30 stopni. Płyta posiadała wiele wad; były to przede wszystkim duża powierzchnia zewnętrznych ścianach). Zapewniała dość wąski poziomy strzału. Epizodycznie, po raz ostatni zostały one zamontowane na ostrogach bramnych rdzenia w Twierdzy Kraków w 1908-1910, a miało to związek w ogromnej mierze z opróżnianiem magazynów i brakiem funduszy na nowe płyty pancerne przystosowane do uchwytów broni ręcznej.

Płyta pancerna dla 2 kb

Była ona stosowana w strzelnicach budowanych po 1902 obiektów rdzenia, modernizowanych kaponierach oraz w murach Carnota. Grubość blachy wynosząca 4 mm zapewniała ochronę przed odłw rdzenia, modernizowanych kaponierach