Zasuwy strzelnic armatnich

Były produkowane w dwóch wersjach. Pierwsza składająca się z dwóch płyt pancernych grubością 20 mm podwieszonych za pomocą rolek do płaskownika po którym była suwana, produkowana była w latach 1880-1886. Brak strzelnic dla broni ręcznej oraz możliwością zerwania jej z uchwytów na których była zawieszona, spowodował, że do 1888 była ona zastępowana przez nowszy typ zamknięcia. Składał się on z dwóch płyt pancernych poruszających się za pomocą rolek po odwróconym teowniku. Na jego końcach oraz w połowie zamontowano zaczepy chroniące przed zsunięciem płyt. Przed oderwaniem jej ze ściany chroniły dwa teowniki zaczepione do ściany powyżej otworu strzelniczego. Płyty były zaczepione do nich za pośrednictwem haków. W świetle otworu strzelniczego zamontowano uchylne drzwiczki umożliwiające prowadzenie ognia z armaty bez konieczności rozsuwania płyt. Po bokach tych drzwiczek znajdowały się otwory strzelnicze dla broni ręcznej zamykane uchylnymi klapkami. Grubość płyt pancernych wynosiła 27 mm.