Systemy zamocowań broni

Produkowany w latach 1880-1886. Uchwyt był jednorodnym odlewem z utwardzanego żeliwa. Do betonowej podstawy zamocowywano go za pomocą kotw. 

Uchwyt lawety armaty M.94/95

Uchwyt lawety armaty M.94/95 była stosowana w parze z tarczami kazamatowymi. Jej produkcja trwała w latach 1894 - 1897. Podstawa posiadała granitowy fundament

Podstawa karabinu maszynowego

Jego produkcję rozpoczęto w chwili wprowadzenia do uzbrojenia km Skody (licencyjna wersja km Salvador-Dormus). Znane sa dwie wersje stolików. Wszystkie one posiadają uchwyt do mocowania klipsu podstawy karabinu maszynowego. W celu blokady przed samoistnym wysunięciem się klipsu z uchwytu zastosowano widelec który po zamontowaniu karabinu przekręcano do góry i za pomocą pokrętła blokowano. Palce widelca obejmowały dolny pręt podstawy karabinu a tym samym zmniejszały kąt strzału do 20 stopni w poziomie. Pomiędzy nóżkami podstawy wygospodarowano miejsce na skrzynkę z amunicją.

Gewehrlafette  

Występowała zawsze z płytami pancernymi dla kbk. Umożliwiały kąt strzału w granicach 22 stopni w poziomie i od 0 do +25 stopni w pionie. Składała się z trzech elementów: zaczepu, obrotnicy, uchwytu broni. Obrotnica składała się z dwóch zespawanych ze sobą płaskowników. Z których jeden był wygięty w łuk i zamocowany pod kątem prostym do drugiego. Uchwyt broni będący jednorodnym odlewem poruszał się w płaszczyźnie pionowej po wygiętym płaskowniku obrotnicy. Broń była mocowana do niego za pomocą pierścienia do którego następnie dociskana była śrubą.