Kopuły pancerne dla 2 ckm

Kopuła z fortu 34 "Bielany"

Kopuła pochodzi z lat 1913 -1914. Stanowi ona tym samym jedną z bardziej dojrzałych konstrukcji dla broni maszynowej wyprodukowanych w Austro-Węgrzech.  Kopuła została opracowana dla fortyfikacji górskich. Z tego względu posiada głęboko schodzący w strukturę obiektu pancerz. Był on za pomocą śrub zakotwiony w jego strukturze. Kopuła nie posiadała ani granitowej obudowy ani granitowego fundamentu. Do wnętrza prowadziła stalowa drabinka. Betonowe sklepienie nad szybem wzmocniono sklepieniem pancernym. Przed spadnięciem do szybu chroniły dwie uchylne do góry kraty. Strzelnice zapewniały łączny kąt strzału 187 stopni, natomiast otwory obserwacyjne obserwację okrężną. W czołowym otworze obserwacyjnym istniała możliwość założenia szkła pancernego oraz lunety z dalmierzem. Stoliki karabinów maszynowych nie były zamocowane do kopuły lecz do podłogi kopuły. W obniżeniu podłogi znajdowało się zagłębienie gdzie spadały łuski oraz gdzie przechowywano podręczny zapas amunicji. Do wentylacji kopuły przy strzelaniu służył ręczny wentylator tłoczący świeże powietrze rurami wprost do wnętrza kopuły. Zużyte powietrze oraz gazy prochowe wydostawały się na zewnątrz przez otwory strzelnicze i obserwacyjne. Do przekazywania informacji służyły tuby głosowe. 

Fort 44 "Tonie"

Seria kopuł oznaczona symbolem BF (Beobachtungs und Feuerstands) była produkowana w latach 1908-10. Kopuła posiada w porównaniu do wcześniejszych konstrukcji lepiej wyprofilowana czaszę. Pancerz kopuły schodzi wgłęb struktury obiektu na 67 cm. Od spodu był on zawinięty do środka i zespolony z strukturą obiektu za pomocą śrub i kotew. W ten sposób wygospodarowano dodatkowe miejsce na amunicję do karabinów maszynowych. Strzelnice pozwalały na strzelanie pod łącznym katem 189 stopni. Podobnie jak w innych kopułach stoliki karabinów maszynowych były zamocowane do podłogi kopuły. Tu również znajdowały się obniżenia na spadające łuski i amunicję. Do obserwacji służyły dwa otwory obserwacyjne znajdujące się na tylnich rogach kopuły. Do wnętrza prowadziła stalowa drabinka. Betonowe sklepienie nad szybem wzmocniono sklepieniem pancernym. Przed spadnięciem do szybu chroniły dwie uchylne do góry kraty. Zużyte powietrze oraz gazy prochowe wydostawały się na zewnątrz przez otwory strzelnicze i obserwacyjne. Przedmuch był możliwy dzięki wentylatorowi ręcznemu tłoczącemu powietrze do wnętrza kopuły.