|
Pancerze Wiek XIX to okres rewolucji techniczno-przemysłowej, w którym skutki postępu technicznego odbiły się na wszystkich dziedzinach życia. Z końcem stulecia pancerze stały się najistotniejszym składnikiem fortyfikacji stałych w Europie. Ich liczba i warto¶ć bojowa stanowiły jeden z głównych mierników warto¶ci obronnej zespołu umocnień. W wymiarze kulturowym wieże, kopuły, tarcze pancerne forty pancerne uznawane były za należace do szczytowych osiągnięć epoki - obok morskich pancerników i transatlantyków, stalowych konstrukcji mostowych, przemysłowych kotłów parowych, zautomatyzowanych maszyn przemysłowych, obok parowozu, sterowca i samolotu. Wymogi pola walki, a zwłaszcza konieczno¶ć produkcji odpowiednio trwałych elementów pancernych, stanowiły w 2 poł. XIX w. jeden z istotniejszych czynników, motywujących poszukiwania nowoczesnych metod wytopu i obróbki metalu. Opanowanie technologii produkcji pancerzy wpływały na prestiż producenta, co poza kwestią reklamy wiązało się - wobec poważnych kosztów wytwarzania pancerzy tak fortyfikacyjnych, jak okrętowych - z zyskami z wojskowych zamówień. W Austro-Węgrzech głównymi potentatami w produkcji pancerzy były zakłady Skody w PilĽnie oraz Huta Witkowice. |
||
|
|
||
|
|
||
|
|
||
|
|
||
|
|
||
|
|
||
|
|
||