W latach 1906-1907 na terenie galicji wzniesiono 25 strząnic kolejowych (Oświęcim, Okleśna, Bochnia, Bogumiłowice, Czerniowce, Tarnów, Dębica, Rzeszów, Mikołajów, Jezupol, Niżniów, Kamionka, Żegiestów, Ławoczne, Woronienka), podobne obiekty wznoszono również w innych częściach monarchi (Chorowacja 6 strażnic, północne Włochy 18 strażnic). Z reguły powstawały one jako dwukondygnacyjne budowle na rzucie o wym. 11x9 m lub zbliżonym. Bryła obiektu była dostawiana do nasypu kolejowego. Niektóre z obiektów zostały zaopatrzone w wykusze na dwóch przeciwległych narożach (mogły być one o rzucie koła, czworokąta lub sześciokąta. Bryły wieńczyła ścinka attykowa niekiedy zaopatrzona w strzelnice dla broni ręcznej i maszynowej, nakryta parapetem z piaskowcowych płyt. Budynki posiadają betonowe fundamenty oraz murowane z cegły bądź wapienia ściany nośne. Z kamienia również wykonywano detale okienne i drzwiowe, parapety oraz schody wejściowe. Stropy między kondygnacyjne mają konstrukcjie systemu Kleina, z ceglanymi łukami odcinkowymi o rozpiętości 100 cm, bądź wykonane są z dwuteowników i blachy falistej.

            Strażnice pełniły stałe funkcje mieszkalne.  Załoga pojedynczego obiektu składała się z ¼ kompanii piechoty. Każdy z wykuszy posiadał po 4 strzelnice, w przyległych ścianach, prostopadłych do osi torowiska na dolnych kondygnacjach znajdowało się po 6 strzelnic, na górnej opcjonalnie znajdowała się strzelnica dla ckm. Wszystkie strzelnice zostały zaopatrzone w płyty pancerne. Na czas pokoju otwory strzelnicze były zasłonięte tynkiem. Wszystkie otwory okienne i drzwiowe zostały zaopatrzone w stalowe framugi dla okiennic i drzwi pancernych grubości 10 mm. W otoczeniu obiektów znajdowała się kratą forteczna. Wewnątrz strażnicy przechowano również drut kolczasty i pręty zasiekowe przeznaczone do ustawienia w trakcie mobilizacji.

            Do dziś zachowały się (na terenie Polski) strażnice w: Okleśnej, Tarnowie, Dębicy, Rzeszowie, Kamionce– łącznie 5 sztuk.